Γιώργος Κιμούλης
Η κριτική της κριτικής
13/07/2010 - 14:19
Mediasoup
...άρχισε το φεστιβάλ
και μαζί του άρχισε και η καλοκαιρινή επίδειξη δύναμης της υποτιθέμενης κριτικής.
Ο γνωστός πόλεμος μεταξύ ψευδομεταμοντερνιστών και κλασσικιστών
(ή τουλάχιστον έτσι το παρουσιάζουν τα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια,
ώστε να φαίνεται θεωρητικού τύπου, η διαφωνία)
στην ουσία, είναι η διάθεση των νυν κατεχόντων, να κονιορτοποιήσει οποιονδήποτε είναι
εκτός παρέας.
Φέτος όμως, δε θα μείνει αναπάντητη αυτή η επίθεση.
Από εδώ (και ευχαριστώ για τη φιλοξενία) θα ξεκινήσει κάθε βδομάδα, μία στήλη
με τον τίτλο:
Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ.
Κάθε κριτική που γράφεται, θα δέχεται την αντίστοιχη κριτική της.
Ευθαρσώς και επωνύμως.
Δε θα γράφω κριτική για τις παραστάσεις (τις οποίες βεβαίως και θα παρακολουθώ),
αλλά για το ίδιο το κείμενο της κριτικής.
Θα σχολιάζω τις "θεατρολογικές παρατηρήσεις" του γράφοντος και τον τρόπο
που εκφράζει την κρίση του.
Κανείς από τους γνωστούς κυρίους ή κυρίες, δε θα γράφει πλέον,
με την ίδια άνεση που πέρδεται.
Γιατί μέχρι τώρα, αυτό γινόταν.
Φτάνει πια, αυτή η επηρμένη κατάθεση γνώμης, που αυτοανακηρύσσεται κριτική
και που (εκτός κάποιων εξαιρέσεων) μένει αναπάντητη,
προσδίδοντας κύρος σε κάποιους, που δυστυχώς δεν έχουν.
Η κριτική του θεάτρου, έχει εκπέσει σε χέρια θεατρικά αγραμμάτων
και ατάλαντων ευθυμογράφων.
Η ειρωνική γραφή, διανθισμένη με εκφράσεις πεζοδρομίου
και κρυόκωλο χιούμορ χαρούμενων ανδρών, είναι προϊόν ερμηνευτικής άγνοιας.
Γνωρίζουν πως η αρνητική κριτική και γενικά ο αρνητικός λόγος
- με λίγα λόγια, η διατυπωμένη άποψη: "ό τι βλέπω είναι αίσχος" -
πουλάει περισσότερο και γεμίζουν σελίδες με χαζοχαρούμενα σχόλια.
Ο πόλεμος άρχισε και θα κρατήσει για καιρό.
Ούτως ή άλλως δεν έχω πολλά να χάσω...
...ανήκω στους τυχερούς!
Ξέρω τους εχθρούς μου και με ξέρουν κι αυτοί
και δεν έχω προσπαθήσει ποτέ να τους κάνω φίλους...
Γιώργος Κιμούλης
Πέμπτη 15 Ιουλίου 2010
Τρίτη 6 Ιουλίου 2010
«ΙΠΠΗΣ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
«ΙΠΠΗΣ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
Σε μια εποχή τέτοιας οικονομικής και πολιτικής κρίσης, ένα από τα όχι και τόσο δημοφιλή έργα του Αριστοφάνη, οι «Ιππής», φαίνεται ξαφνικά σημερινό κι επίκαιρο.
Η διαπίστωση ήλθε παρακολουθώντας την παράσταση του αριστοφανικού έργου (παραγωγή «Θεατρικής Διαδρομής» και ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου) την Παρασκευή, με την οποία άνοιξαν τα φετινά Επιδαύρια. Γεμάτοι αλληγορίες και σαφείς υπαινιγμούς για πρόσωπα της πολιτικής ζωής οι «Ιππής» έφεραν στο αργολικό θέατρο το ΔΝΤ, τον Ολι Ρεν, τον Τρισέ, τη Μέρκελ, την τρόικα και τις. . . έξωθεν βοήθειες, καταφέρνοντας μέσα από τη σάτιρα να κάνουν τους περίπου 4. 000 θεατές να γελάσουν και να διακόψουν πολλές φορές τη ροή με τα χειροκροτήματά τους.
Αξιοπρεπής και με ήθος φτιαγμένη η παράσταση, ήταν σκηνοθετημένη με μέτρο από τον Βασίλη Νικολαΐδη (υπεύθυνο και για τη δραματουργική επεξεργασία της μετάφρασης του Κ. Χ. Μύρη). Υπήρχε το αστείο, το χιούμορ, αλλά δεν ξεπερνούσε το όριο. Καμία υπερβολή στον λόγο, στην κίνηση, στο μέλος. Ούτε χυδαιότητες και φτήνιες. Δεν έλειπε κάτι, αλλά δεν ξεχείλωνε και από πουθενά.
Αυτό οφειλόταν και στους πρωταγωνιστές της, οι οποίοι δεν φάνηκε να επιθυμούν το εύκολο. Βετεράνος της Επιδαύρου και του Αριστοφάνη ο Γιώργος Αρμένης, ηθοποιός με ειδικό βάρος και ποιότητα, συναντήθηκε επί σκηνής με έναν νεότερο, εξίσου καλό ηθοποιό, τον Παύλο Χαϊκάλη, στην πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο του Πολυκλείτου.
Η συνύπαρξη των δυο τους εξέλυε δύναμη την οποία εισέπραττε το κοινό. Παρά τις διαφορετικές διαδρομές, την εμπειρία του ενός στο αλώνι της Επιδαύρου και την «πρωτιά» του άλλου ο σκηνικός διάλογος μεταξύ τους -η «χημεία»- ήταν καρποφόρος.
Ο Παύλος Χαϊκάλης ήταν σπουδαίος στον ρόλο του Αλλαντοπώλη (Αγοράκριτου), καταθέτοντας μια δουλειά λεπτών αποχρώσεων.
Ιδιαίτερα όταν είπε με τη φωνή του. . . επίτιμου «αυτός ο μπόμπιρας, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, θα γίνει χειρότερος από μένα», όλο το θέατρο ξέσπασε σε γέλια. Ο Παφλαγόνας (Κλέων) του Γιώργου Αρμένη στάθηκε στο ύψος του («όσο υπάρχει η Βουλή κι όσο οι μάζες κοιμούνται δεν σας φοβάμαι, ρε»). Απολαυστικές οι σκηνές μεταξύ τους, όπου οι δύο αντίπαλοι, σαν παλαιστές του σούμο, ξεκινούν την αναμέτρηση ανάμεσά τους έως τελικής πτώσεως.
Ανταλλάσσουν ύβρεις και ανταγωνίζονται σε φαυλότητα, καταλήγοντας μπροστά στον γερο-Δήμο (Γιάννης Κοτσαρίνης), για να αναπτύξουν τα «πολιτικά» τους σχέδια και το πρόγραμμά τους.
Δημαγωγός
Ο αγράμματος Αλλαντοπώλης αναδεικνύεται έξοχος δημαγωγός και ξεπερνά σε κολακείες τον Παφλαγόνα-Κλέωνα.
Στίχοι τραγουδιών («φεύγω κι αφήνω πίσω μου αγρίμια τον Παφλαγόνα στα συντρίμμια» ή «δεν είμαι εγώ ο Παφλαγόνας που αγαπούσες μια φορά»), ατάκες όπως «δεν θέλω. . . φτου», αλλά και «βάλε με στην οικονομία και τους αμυντικούς εξοπλισμούς να σου κάνω δέκα σπίτια σε έναν χρόνο», ή για «κοινωνικά συμβόλαια» και «επανίδρυση του κράτους» ακούστηκαν, ενώ ο Αλλαντοπώλης στον λόγο του μόλις ανέλαβε την εξουσία μίλησε για «ανθρώπινες συντάξεις και σεβασμό στην τρίτη ηλικία», να «πληρωθούν οι μισθοί στο ακέραιο, γιατί θα δαγκωνόμαστε από την πείνα» και να «αναγκαστούν οι ιερείς να επιστρέψουν την εκκλησιαστική περιουσία».
Στο φινάλε ο Δήμος εμφανίστηκε ως τσολιάς (σκηνικά-κοστούμια Γιάννης Μετζικώφ, στη δουλειά του πολλά οφείλει η παράσταση), ενώ η Ειρήνη (Μανώλης Θεοδωράκης) μέσα σε ροζ-φούξια εξώπλατη τουαλέτα με φουρό και ξανθιά περούκα χόρεψε από Βίσση και μάμπο έως Μισιρλού.
Ο χορός των Ιππέων κινήθηκε με χαρακτηριστικές κινήσεις (χορογραφία Χρήστος Παπαδόπουλος) πάνω στη μουσική της Αντιγόνης Τσολάκη. Και οι δύο νέοι δημιουργοί, στην πρώτη τους εμφάνιση στο αργολικό θέατρο, αντιμετώπισαν με σεβασμό, αλλά δειλά και εν τέλει όχι γόνιμα για την παράσταση, την αριστοφανική κωμωδία.
Ψιλόβροχο
Το σαββατιάτικο ψιλόβροχο δεν εμπόδισε τους περίπου 7. 000 θεατές να φτάσουν μέχρι την Επίδαυρο. Η βροχή ξεκίνησε στις 7 το απόγευμα και σταμάτησε στις 8. 30 μ. μ. , αλλά χάρη στις άμεσες κι οργανωμένες ενέργειες των υπευθύνων του φεστιβάλ, η παράσταση ξεκίνησε στην ώρα της και ολοκληρώθηκε κανονικά.
Αντιγόνη Καράλη
akarali@pegasus. gr
Σε μια εποχή τέτοιας οικονομικής και πολιτικής κρίσης, ένα από τα όχι και τόσο δημοφιλή έργα του Αριστοφάνη, οι «Ιππής», φαίνεται ξαφνικά σημερινό κι επίκαιρο.
Η διαπίστωση ήλθε παρακολουθώντας την παράσταση του αριστοφανικού έργου (παραγωγή «Θεατρικής Διαδρομής» και ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου) την Παρασκευή, με την οποία άνοιξαν τα φετινά Επιδαύρια. Γεμάτοι αλληγορίες και σαφείς υπαινιγμούς για πρόσωπα της πολιτικής ζωής οι «Ιππής» έφεραν στο αργολικό θέατρο το ΔΝΤ, τον Ολι Ρεν, τον Τρισέ, τη Μέρκελ, την τρόικα και τις. . . έξωθεν βοήθειες, καταφέρνοντας μέσα από τη σάτιρα να κάνουν τους περίπου 4. 000 θεατές να γελάσουν και να διακόψουν πολλές φορές τη ροή με τα χειροκροτήματά τους.
Αξιοπρεπής και με ήθος φτιαγμένη η παράσταση, ήταν σκηνοθετημένη με μέτρο από τον Βασίλη Νικολαΐδη (υπεύθυνο και για τη δραματουργική επεξεργασία της μετάφρασης του Κ. Χ. Μύρη). Υπήρχε το αστείο, το χιούμορ, αλλά δεν ξεπερνούσε το όριο. Καμία υπερβολή στον λόγο, στην κίνηση, στο μέλος. Ούτε χυδαιότητες και φτήνιες. Δεν έλειπε κάτι, αλλά δεν ξεχείλωνε και από πουθενά.
Αυτό οφειλόταν και στους πρωταγωνιστές της, οι οποίοι δεν φάνηκε να επιθυμούν το εύκολο. Βετεράνος της Επιδαύρου και του Αριστοφάνη ο Γιώργος Αρμένης, ηθοποιός με ειδικό βάρος και ποιότητα, συναντήθηκε επί σκηνής με έναν νεότερο, εξίσου καλό ηθοποιό, τον Παύλο Χαϊκάλη, στην πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο του Πολυκλείτου.
Η συνύπαρξη των δυο τους εξέλυε δύναμη την οποία εισέπραττε το κοινό. Παρά τις διαφορετικές διαδρομές, την εμπειρία του ενός στο αλώνι της Επιδαύρου και την «πρωτιά» του άλλου ο σκηνικός διάλογος μεταξύ τους -η «χημεία»- ήταν καρποφόρος.
Ο Παύλος Χαϊκάλης ήταν σπουδαίος στον ρόλο του Αλλαντοπώλη (Αγοράκριτου), καταθέτοντας μια δουλειά λεπτών αποχρώσεων.
Ιδιαίτερα όταν είπε με τη φωνή του. . . επίτιμου «αυτός ο μπόμπιρας, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, θα γίνει χειρότερος από μένα», όλο το θέατρο ξέσπασε σε γέλια. Ο Παφλαγόνας (Κλέων) του Γιώργου Αρμένη στάθηκε στο ύψος του («όσο υπάρχει η Βουλή κι όσο οι μάζες κοιμούνται δεν σας φοβάμαι, ρε»). Απολαυστικές οι σκηνές μεταξύ τους, όπου οι δύο αντίπαλοι, σαν παλαιστές του σούμο, ξεκινούν την αναμέτρηση ανάμεσά τους έως τελικής πτώσεως.
Ανταλλάσσουν ύβρεις και ανταγωνίζονται σε φαυλότητα, καταλήγοντας μπροστά στον γερο-Δήμο (Γιάννης Κοτσαρίνης), για να αναπτύξουν τα «πολιτικά» τους σχέδια και το πρόγραμμά τους.
Δημαγωγός
Ο αγράμματος Αλλαντοπώλης αναδεικνύεται έξοχος δημαγωγός και ξεπερνά σε κολακείες τον Παφλαγόνα-Κλέωνα.
Στίχοι τραγουδιών («φεύγω κι αφήνω πίσω μου αγρίμια τον Παφλαγόνα στα συντρίμμια» ή «δεν είμαι εγώ ο Παφλαγόνας που αγαπούσες μια φορά»), ατάκες όπως «δεν θέλω. . . φτου», αλλά και «βάλε με στην οικονομία και τους αμυντικούς εξοπλισμούς να σου κάνω δέκα σπίτια σε έναν χρόνο», ή για «κοινωνικά συμβόλαια» και «επανίδρυση του κράτους» ακούστηκαν, ενώ ο Αλλαντοπώλης στον λόγο του μόλις ανέλαβε την εξουσία μίλησε για «ανθρώπινες συντάξεις και σεβασμό στην τρίτη ηλικία», να «πληρωθούν οι μισθοί στο ακέραιο, γιατί θα δαγκωνόμαστε από την πείνα» και να «αναγκαστούν οι ιερείς να επιστρέψουν την εκκλησιαστική περιουσία».
Στο φινάλε ο Δήμος εμφανίστηκε ως τσολιάς (σκηνικά-κοστούμια Γιάννης Μετζικώφ, στη δουλειά του πολλά οφείλει η παράσταση), ενώ η Ειρήνη (Μανώλης Θεοδωράκης) μέσα σε ροζ-φούξια εξώπλατη τουαλέτα με φουρό και ξανθιά περούκα χόρεψε από Βίσση και μάμπο έως Μισιρλού.
Ο χορός των Ιππέων κινήθηκε με χαρακτηριστικές κινήσεις (χορογραφία Χρήστος Παπαδόπουλος) πάνω στη μουσική της Αντιγόνης Τσολάκη. Και οι δύο νέοι δημιουργοί, στην πρώτη τους εμφάνιση στο αργολικό θέατρο, αντιμετώπισαν με σεβασμό, αλλά δειλά και εν τέλει όχι γόνιμα για την παράσταση, την αριστοφανική κωμωδία.
Ψιλόβροχο
Το σαββατιάτικο ψιλόβροχο δεν εμπόδισε τους περίπου 7. 000 θεατές να φτάσουν μέχρι την Επίδαυρο. Η βροχή ξεκίνησε στις 7 το απόγευμα και σταμάτησε στις 8. 30 μ. μ. , αλλά χάρη στις άμεσες κι οργανωμένες ενέργειες των υπευθύνων του φεστιβάλ, η παράσταση ξεκίνησε στην ώρα της και ολοκληρώθηκε κανονικά.
Αντιγόνη Καράλη
akarali@pegasus. gr
Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ
Η ΠΡΩΤΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ
Αέρας μπαλκονιού του '81
Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ
«ΙΠΠΕΙΣ»
Θεατρική Διαδρομή & ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου - Φεστιβάλ Επιδαύρου
Ο πολύπειρος Γιώργος Αρμένης (Παφλαγόνας) και ο πρωτοεμφανιζόμενος στην Επίδαυρο Παύλος Χαϊκάλης (Αλλαντοπώλης), πρωταγωνιστές της παράστασης Μπορεί να μην ανήκει στα πλέον δημοφιλή έργα του Αριστοφάνη, είναι όμως το πρώτο που ανέβηκε με το όνομά του -λαμβάνοντας το πρώτο βραβείο στα Λήναια- και εκείνο όπου ο κωμωδιογράφος ολοκληρώνει την περίφημη δυστοπική του παρατήρηση: η νόσος της πολιτικής αντιμετωπίζεται με ομοιοθεραπεία, χορηγώντας στον άρρωστο οργανισμό της πόλης μεγαλύτερη δόση από την αρρώστια του.
Και γιατί όχι; Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος τα σημερινά τηλεπαράθυρα για να δει να επιβάλλονται ο χυδαιότερος του χυδαίου και ο ευτελέστερος του ευτελή. Η διαφορά βέβαια είναι πως ο Αριστοφάνης καταγγέλλει όχι την πολιτική αλλά τα μέσα της, καταλήγοντας πως μόνο με αυτά μπορεί να ανεβεί πια στην εξουσία ο ανατρεπτικός πολιτικός λόγος. Με άλλα λόγια: αν κάποιος θέλει σήμερα να σώσει τη δημοκρατία, ας μην πιστεύει πως μπορεί να το κάνει εκτός «παραθύρων».
Δεν είναι ιδιαίτερα παιγμένη η κωμωδία του Αριστοφάνη, διατηρεί όμως άσφαλτο το κριτήριό της και διεγείρει, ειδικά στις μέρες μας, τη δημοκρατική συνείδηση. Πολλά άλλα βέβαια τα περνάμε κάτω από το χαλί. Ενα από αυτά είναι ότι ο ειρηνιστής Αριστοφάνης εμφανίζεται ιδιαίτερα ελαστικός απέναντι στις δημαγωγικές μεθόδους για τις οποίες καταγγέλλει τους αντιπάλους του. Είπαμε όμως: σε κατάσταση σήψης η δημαγωγία και ο λαϊκισμός αντιμετωπίζονται με τα ίδια μέσα. Οι «Ιππείς» κουβαλούν μέσα τους την καταγγελία και απολογία των μεθόδων τους.
Κούφια επίθεση προς κάθε Παφλαγόνα
Το ότι είναι πολιτική η κωμωδία του Αριστοφάνη είναι αυτονόητο, η πολιτική παρέμβαση εξαρτάται όμως κάθε φορά από το επίπεδο της αγοράς. Στην εποχή μας εύκολο είναι να παραλειφθούν όσα στοιχεία καθιστούν τον αριστοφανικό νου ενοχλητικό και να ξεσπάσει -ή μάλλον να εκτονωθεί- η κατακραυγή σε μια κούφια επίθεση προς κάθε Παφλαγόνα (δηλαδή, περίπου, προς τον κανέναν). Ετσι και εδώ. Σχεδόν σαν κάθε αριστοφανική παράσταση που βλέπουμε στο Φεστιβάλ, και αυτή στοχεύει σε μια «λαϊκή» παράσταση, που θα περιοδεύσει σε τόπους της Ελλάδας επιζητώντας γέλιο και χειροκρότημα. Οι προθέσεις μπορεί να είναι αγαθές, μιλούμε όμως πάντα για παράσταση του συστήματος των δημοτικών θεάτρων, που χρηματοδοτείται από το σύστημα ενός κρατικού Φεστιβάλ και στηρίζεται μεταξύ άλλων από καλλιτέχνες γνωστούς (και) μέσω του τηλεοπτικού συστήματος. Πόση βαρύτητα μπορεί να αποκτήσει ο πολιτικός της λόγος;
Είχα τη χαρά να παρακολουθήσω την παράσταση από τα πάνω διαζώματα, για να ελέγξω ο ίδιος τη «λαϊκότητά» της. Διέκρινα βουβαμάρα στα σημεία όπου ο Νικολαΐδης μπόλιασε τον λόγο του Κ.Χ. Μύρη με ουσιαστικές ποιητικές αναφορές (όπως στη θαυμάσια Παράβαση, με τους καβαφικούς βαρβάρους), ένιωσα γύρω μου σαστιμάρα όταν το προκείμενο αφορούσε την ευθύνη του ίδιου του «δήμου» για την κατάντια της πόλης. Κι όταν άκουσα το πλατύ χειροκρότημα της λαϊκής επιδοκιμασίας, δεν μου φάνηκε αυθεντικό: σαν να εκκινούσε από τηλεοπτικού τύπου τσιτάτα, περιοριζόταν από έναν αέρα συντηρητισμού, το χειρότερο, γυρνούσε πίσω, σε έναν αέρα μπαλκονιού του '81.
Λαμπρές ερμηνείες
Ξαναγυρνάμε επομένως στον χώρο της αισθητικής, όπου τα πράγματα είναι ασφαλώς καλύτερα. Το βάρος πέφτει στους δύο πρωταγωνιστές, στον Παφλαγόνα του πολύπειρου Γιώργου Αρμένη και στον Αλλαντοπώλη του πρωτοεμφανιζόμενου στην επιδαύρια ορχήστρα Παύλου Χαϊκάλη. Στην ερμηνεία του Χαϊκάλη, ο Αγοράκριτος έρχεται από μια Ελλάδα παροπλισμένη, αμαθή και χυδαία, ωστόσο με πηγαία ευγένεια, λεβεντιά και ντομπροσύνη. Χωρίς αμφιβολία ο Χαϊκάλης είναι λαμπρός κωμικός, δυσεύρετος σε κάθε γενιά ηθοποιών.
Ο Αρμένης επιφυλάσσει για τον Παφλαγόνα του τη στολή του πολιτικού θεατρίνου, όπως τη διαφύλαξε η παράδοση του βοντβίλ, του βωβού, της επιθεώρησης. Ενα παρτσακλό υβρίδιο αγοράς και σαλονιού, πολιτικού μπαλκονιού και τηλεοπτικού παραθύρου, με μπαλώματα και καμώματα δήθεν δημοκρατικής νοοτροπίας. Ο τρόπος που έχει ο Αρμένης να αναπηδά ελεύθερα πάνω στον κάθε ρόλο, χαρίζοντάς του κουνική ευδαιμονία και φυσικότητα, πρέπει κάποτε να μελετηθεί ως μέρος της ιθαγενούς υποκριτικής.
Οι δύο δούλοι του Σαμψών Φύτρου και του Θύμιου Κούκιου φέρνουν στον νου αρχέτυπα της κωμικής αντιφωνίας. Πολύ ικανοποιητικός ο Δήμος του Γιάννη Κοτσαρίνη, στην αρχική παραλυμένη εμφάνιση και στη σαββοπουλική αναλαμπή του στο τέλος με τη μορφή του Καραϊσκάκη. Την παράσταση κλέβει και η «αναιδής» Ειρήνη του Μανώλη Θεοδωράκη.
Ενδιαφέρον έχουν οι χορογραφίες του Χρήστου Παπαδόπουλου. Πράγματι οι «Ιππείς» είναι οι χρυσοί γόνοι, νεολαία πολύτιμη και σεβαστή, στην υπηρεσία της πόλης - και στα μάτια του Αριστοφάνη, η τελευταία ελπίδα της. Προβάλλεται κινησιολογικά με λεπτό τρόπο αυτή η θέση, μαζί με μια χαριτωμένη πινελιά στην κίνηση της περικεφαλαίας, που προσθέτει ο Μετζικώφ. Στη μουσική της Αντιγόνης Τσολάκη το κολάζ δημοτικών και σύγχρονων στοιχείων καταλήγει σε μια ειρωνική διαπίστωση για την ανισορροπία της σημερινής κουλτούρας μας.
Δεν είναι παράσταση που διαφέρει ριζικά από άλλες που έχουμε κατά καιρούς δει. Διαθέτει όμως μέτρο, καλούς συντελεστές, ευαισθησία και ευγένεια στην πρόθεσή της να βγάλει τον Αριστοφάνη από τον στίβο του λαϊκισμού. Αρέσει σίγουρα σε πολλούς, φοβάμαι όμως πως δεν ενοχλεί κατά βάθος κανέναν - στάση μάλλον αντίθετη με τις αρχές της αριστοφανικής τέχνης.
Αέρας μπαλκονιού του '81
Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ
«ΙΠΠΕΙΣ»
Θεατρική Διαδρομή & ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου - Φεστιβάλ Επιδαύρου
Ο πολύπειρος Γιώργος Αρμένης (Παφλαγόνας) και ο πρωτοεμφανιζόμενος στην Επίδαυρο Παύλος Χαϊκάλης (Αλλαντοπώλης), πρωταγωνιστές της παράστασης Μπορεί να μην ανήκει στα πλέον δημοφιλή έργα του Αριστοφάνη, είναι όμως το πρώτο που ανέβηκε με το όνομά του -λαμβάνοντας το πρώτο βραβείο στα Λήναια- και εκείνο όπου ο κωμωδιογράφος ολοκληρώνει την περίφημη δυστοπική του παρατήρηση: η νόσος της πολιτικής αντιμετωπίζεται με ομοιοθεραπεία, χορηγώντας στον άρρωστο οργανισμό της πόλης μεγαλύτερη δόση από την αρρώστια του.
Και γιατί όχι; Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος τα σημερινά τηλεπαράθυρα για να δει να επιβάλλονται ο χυδαιότερος του χυδαίου και ο ευτελέστερος του ευτελή. Η διαφορά βέβαια είναι πως ο Αριστοφάνης καταγγέλλει όχι την πολιτική αλλά τα μέσα της, καταλήγοντας πως μόνο με αυτά μπορεί να ανεβεί πια στην εξουσία ο ανατρεπτικός πολιτικός λόγος. Με άλλα λόγια: αν κάποιος θέλει σήμερα να σώσει τη δημοκρατία, ας μην πιστεύει πως μπορεί να το κάνει εκτός «παραθύρων».
Δεν είναι ιδιαίτερα παιγμένη η κωμωδία του Αριστοφάνη, διατηρεί όμως άσφαλτο το κριτήριό της και διεγείρει, ειδικά στις μέρες μας, τη δημοκρατική συνείδηση. Πολλά άλλα βέβαια τα περνάμε κάτω από το χαλί. Ενα από αυτά είναι ότι ο ειρηνιστής Αριστοφάνης εμφανίζεται ιδιαίτερα ελαστικός απέναντι στις δημαγωγικές μεθόδους για τις οποίες καταγγέλλει τους αντιπάλους του. Είπαμε όμως: σε κατάσταση σήψης η δημαγωγία και ο λαϊκισμός αντιμετωπίζονται με τα ίδια μέσα. Οι «Ιππείς» κουβαλούν μέσα τους την καταγγελία και απολογία των μεθόδων τους.
Κούφια επίθεση προς κάθε Παφλαγόνα
Το ότι είναι πολιτική η κωμωδία του Αριστοφάνη είναι αυτονόητο, η πολιτική παρέμβαση εξαρτάται όμως κάθε φορά από το επίπεδο της αγοράς. Στην εποχή μας εύκολο είναι να παραλειφθούν όσα στοιχεία καθιστούν τον αριστοφανικό νου ενοχλητικό και να ξεσπάσει -ή μάλλον να εκτονωθεί- η κατακραυγή σε μια κούφια επίθεση προς κάθε Παφλαγόνα (δηλαδή, περίπου, προς τον κανέναν). Ετσι και εδώ. Σχεδόν σαν κάθε αριστοφανική παράσταση που βλέπουμε στο Φεστιβάλ, και αυτή στοχεύει σε μια «λαϊκή» παράσταση, που θα περιοδεύσει σε τόπους της Ελλάδας επιζητώντας γέλιο και χειροκρότημα. Οι προθέσεις μπορεί να είναι αγαθές, μιλούμε όμως πάντα για παράσταση του συστήματος των δημοτικών θεάτρων, που χρηματοδοτείται από το σύστημα ενός κρατικού Φεστιβάλ και στηρίζεται μεταξύ άλλων από καλλιτέχνες γνωστούς (και) μέσω του τηλεοπτικού συστήματος. Πόση βαρύτητα μπορεί να αποκτήσει ο πολιτικός της λόγος;
Είχα τη χαρά να παρακολουθήσω την παράσταση από τα πάνω διαζώματα, για να ελέγξω ο ίδιος τη «λαϊκότητά» της. Διέκρινα βουβαμάρα στα σημεία όπου ο Νικολαΐδης μπόλιασε τον λόγο του Κ.Χ. Μύρη με ουσιαστικές ποιητικές αναφορές (όπως στη θαυμάσια Παράβαση, με τους καβαφικούς βαρβάρους), ένιωσα γύρω μου σαστιμάρα όταν το προκείμενο αφορούσε την ευθύνη του ίδιου του «δήμου» για την κατάντια της πόλης. Κι όταν άκουσα το πλατύ χειροκρότημα της λαϊκής επιδοκιμασίας, δεν μου φάνηκε αυθεντικό: σαν να εκκινούσε από τηλεοπτικού τύπου τσιτάτα, περιοριζόταν από έναν αέρα συντηρητισμού, το χειρότερο, γυρνούσε πίσω, σε έναν αέρα μπαλκονιού του '81.
Λαμπρές ερμηνείες
Ξαναγυρνάμε επομένως στον χώρο της αισθητικής, όπου τα πράγματα είναι ασφαλώς καλύτερα. Το βάρος πέφτει στους δύο πρωταγωνιστές, στον Παφλαγόνα του πολύπειρου Γιώργου Αρμένη και στον Αλλαντοπώλη του πρωτοεμφανιζόμενου στην επιδαύρια ορχήστρα Παύλου Χαϊκάλη. Στην ερμηνεία του Χαϊκάλη, ο Αγοράκριτος έρχεται από μια Ελλάδα παροπλισμένη, αμαθή και χυδαία, ωστόσο με πηγαία ευγένεια, λεβεντιά και ντομπροσύνη. Χωρίς αμφιβολία ο Χαϊκάλης είναι λαμπρός κωμικός, δυσεύρετος σε κάθε γενιά ηθοποιών.
Ο Αρμένης επιφυλάσσει για τον Παφλαγόνα του τη στολή του πολιτικού θεατρίνου, όπως τη διαφύλαξε η παράδοση του βοντβίλ, του βωβού, της επιθεώρησης. Ενα παρτσακλό υβρίδιο αγοράς και σαλονιού, πολιτικού μπαλκονιού και τηλεοπτικού παραθύρου, με μπαλώματα και καμώματα δήθεν δημοκρατικής νοοτροπίας. Ο τρόπος που έχει ο Αρμένης να αναπηδά ελεύθερα πάνω στον κάθε ρόλο, χαρίζοντάς του κουνική ευδαιμονία και φυσικότητα, πρέπει κάποτε να μελετηθεί ως μέρος της ιθαγενούς υποκριτικής.
Οι δύο δούλοι του Σαμψών Φύτρου και του Θύμιου Κούκιου φέρνουν στον νου αρχέτυπα της κωμικής αντιφωνίας. Πολύ ικανοποιητικός ο Δήμος του Γιάννη Κοτσαρίνη, στην αρχική παραλυμένη εμφάνιση και στη σαββοπουλική αναλαμπή του στο τέλος με τη μορφή του Καραϊσκάκη. Την παράσταση κλέβει και η «αναιδής» Ειρήνη του Μανώλη Θεοδωράκη.
Ενδιαφέρον έχουν οι χορογραφίες του Χρήστου Παπαδόπουλου. Πράγματι οι «Ιππείς» είναι οι χρυσοί γόνοι, νεολαία πολύτιμη και σεβαστή, στην υπηρεσία της πόλης - και στα μάτια του Αριστοφάνη, η τελευταία ελπίδα της. Προβάλλεται κινησιολογικά με λεπτό τρόπο αυτή η θέση, μαζί με μια χαριτωμένη πινελιά στην κίνηση της περικεφαλαίας, που προσθέτει ο Μετζικώφ. Στη μουσική της Αντιγόνης Τσολάκη το κολάζ δημοτικών και σύγχρονων στοιχείων καταλήγει σε μια ειρωνική διαπίστωση για την ανισορροπία της σημερινής κουλτούρας μας.
Δεν είναι παράσταση που διαφέρει ριζικά από άλλες που έχουμε κατά καιρούς δει. Διαθέτει όμως μέτρο, καλούς συντελεστές, ευαισθησία και ευγένεια στην πρόθεσή της να βγάλει τον Αριστοφάνη από τον στίβο του λαϊκισμού. Αρέσει σίγουρα σε πολλούς, φοβάμαι όμως πως δεν ενοχλεί κατά βάθος κανέναν - στάση μάλλον αντίθετη με τις αρχές της αριστοφανικής τέχνης.
«ΙΠΠΕΙΣ» του Αριστοφάνη Επαιξαν τα λουκάνικα... κοµπολόι
Επαιξαν τα λουκάνικα... κοµπολόι
Αποστολή: Δάφνη Κοντοδήµα
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010 στα ΝΕΑ
Δυνατό χειροκρότηµα στα... οικονοµικά και πολιτικά σκάνδαλα επιφύλασσε η πρεµιέρα των 56ων Επιδαυρίων µε αριστοφανική κωµωδία από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και τη Θεατρική Διαδροµή
Υπό το βάρος της κρίσης και των πολιτικών σκανδάλων... άνοιξε η αυλαία του 56ου Φεστιβάλ Επιδαύρου, µε την κωµωδία «Ιππής» του Αριστοφάνη. Δεν ήταν µόνο ο αριθµός των θεατών (δεν ξεπερνούσαν τους 4.000 το βράδυ της Παρασκευής και τους 6.000 το Σάββατο)
αλλά το ίδιο το έργο που έφερε την οικονοµική κατάσταση της Ελλάδας στο αργολικό θέατρο. Εµµεσες αναφορές σε πολιτικούς και ο επίκαιρος όσο ποτέ αριστοφανικός λόγος προκάλεσαν το δυνατό χειροκρότηµα και το γέλιο του κοινού, καθώς φράσεις όπως «µπήκε πεινάλας στο Δηµόσιο και βγήκε µε κοιλιά τουλούµι» κάτι του θύµισαν από τη σύγχρονη ελληνική πραγµατικότητα.
Ενα έργο που γράφτηκε το 424 π.Χ. έδωσε την αφορµή εν έτει 2010 για συζητήσεις. «Μα είναι δυνατόν να είναι τόσο επίκαιρο αυτό το έργο; Σαν να γράφτηκε χθες» αναρωτιόταν µια κυρία µε την παρέα της, καθώς έφευγαν από το θέατρο. Αλλοι συζητούσαν για τον τάδε πολιτικό «που καταχράστηκε χρήµατα του Δηµοσίου και παραµένει ατιµώρητος» και για «τον λαό που τους εµπιστεύεται».
Βοήθησε και η σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη και η απόδοση του αριστοφανικού λόγου από τον Κ.Χ. Μύρη στα σχόλια, καθώς έκλειναν διαρκώς το µάτι στη σηµερινή – εν τέλει – πραγµατικότητα.
Από την παράσταση, διάρκειας µόνο µιάµισης ώρας, δεν έλειψαν τα λαϊκά και άλλα τραγούδια, στις πιο κωµικές σκηνές της βραδιάς. «Φεύγω και αφήνω πίσω µου αγρίµια» (της Χαρούλας Αλεξίου) τραγούδησε ο Δούλος. Σε άλλη σκηνή, ο Αλλαντοπώλης (Παύλος Χαϊκάλης) τραγούδησε στον Παφλαγόνα (Γιώργο Αρµένη): «Φτάνει να γυρίσεις στον πόνο µην πεθάνω» (του Μάκη Χριστοδουλόπουλου). Ακούστηκε και η πολυ-ειπωµένη το τελευταίο διάστηµα ατάκα: «Τυχαίο; Δεν νοµίζω». Το σκηνικό ήταν λιτό, µε ξύλινες πλάκες σε προοπτική και µια
βαθυκόκκινη πρόσοψη νεοκλασικού κτιρίου µε πόρτα και µπαλκόνι, καθώς και ρόδες αρµάτων σκορπισµένες στην ορχήστρα.
Στο σκοτάδι φάνηκε µια λάµψη και οι δύο Δούλοι (Σαµψών Φύτρος, Θύµιος Κούκιος) µε κουρελιασµένες στολές στρατιώτη βγήκαν από την πόρτα του σκηνικού και µίλησαν για τον αφέντη τους, τον Δήµο (λαό) και τον Παφλαγόνα «που ξεκοκάλισε κάτι δηµόσιες δαπάνες και τώρα το κάθαρµα έχει ξαπλώσει πάνω σε δερµάτινη πολυθρόνα, µεθυσµένος και, ροχαλίζοντας, ρεύεται!».
Ακούστηκε η φωνή του Αλλαντοπώλη που πλησίαζε, φέρνοντας µαζί του και την ελπίδα. Το θέατρο σείστηκε από το χειροκρότηµα µε την είσοδο του Παύλου Χαϊκάλη. Κωµική ήταν και η ενδυµασία του: από τη ζώνη του κρεµόταν κάθε λογής µαχαίρι, από τον λαιµό του... µια σειρά λουκάνικα. «Δεν µου αξίζουν τέτοια µεγαλεία» λέει, καθώς παίζει τα λουκάνικα σαν κοµπολόι.
Δεύτερο κύµα χειροκροτηµάτων έφερε η είσοδος του Γιώργου Αρµένη ως Παφλαγόνα (που δεν ήταν άλλος από τον πολιτικό και στρατηγό Κλέωνα) µε παράσηµα στο κόκκινο σακάκι του. Δεν είναι µόνον οι κωµικές ατάκες του Αριστοφάνη αλλά και το παίξιµο των δύο ηθοποιών που έκαναν το κοινό να γελάσει δυνατά.
Τα πρώτα ειρωνικά γέλια του κοινού φέρνουν τα λόγια του Χορού προς τον Παφλαγόνα: «Δίκιο έχουν και βαράνε, αφού κλέβεις το Δηµόσιο κι ύστερα κάνεις τη σιγανοπαπαδιά και παρίστανες και τον όσιο». «Χα! Και οι πολιτικοί µας το κάνουν αυτό» ψιθύρισε µια παρέα νεαρών στην πίσω σειρά. Ακολούθησαν αναφορές σε σκάνδαλα και ειρωνικά γέλια των θεατών. «Βάλε µε στην οικονοµία και στους αµυντικούς µηχανισµούς να σου κάνω 10 σπίτια σε έναν χρόνο», έλεγε ο Παφλαγόνας διά στόµατος Παύλου Χαϊκάλη. Και συνέχισε µιµούµενος τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στη φράση «Εκλεβα και δεν µε έπαιρνε πρέφα κανείς».
Με σούµο και καράτε προσπάθησαν να λύσουν τις διαφορές τους οι δυο τους, ανεπιτυχώς.
Την παράσταση που παρουσίασε η Θεατρική Διαδροµή και το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου παρακολούθησαν – µεταξύ των άλλων – οι Γιάννης Βούρος, Μαριλένα Κοπά, Νικήτας Τσακίρογλου, Χρυσούλα Διαβάτη, Κατερίνα Θάνου, Χρήστος Λούλης µαζί µε την Εµιλυ Κολιανδρή, Βλαδίµηρος Κυριακίδης.
ΙΝFΟ
«Ιππής» σε περιοδεία: απόψε και αύριο στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης, Θέατρο Βράχων (8/7), Θέατρο Ρεµατιάς, Ρεµατιά Χαλανδρίου (9-10/7), Θέατρο Αλσους Ηλιούπολης (12/7), Βεάκειο (14/7).
Η τρόικα, οι συντάξεις και το τάνγκο
«Χρόνια τώρα, ακόµα και αυτήν την ώρα, δεν έπαιρνα χαµπάρι κι έσκαβες το λάκκο µου», λέει ο Δήµος στον Παφλαγόνα και το κοινό ψιθυρίζει κάτι. Οι προφητείες που φέρνουν οι δύο διεκδικητές του Δήµου δεν µιλούν µόνον «για τας Αθήνας, περί της Πύλου». Αλλά και για «Ενωµένη Ευρώπη, ΔΝΤ, Τρισέ, Μέρκελ, τρόικα και της π.... το κάγκελο που έχει να γίνει από εδώ και πέρα». Με τη νίκη του, ο Αλλαντοπώλης ξεπροβάλλει µε χρυσό στεφάνι στο µπαλκόνι και βγάζει λόγο στον λαό: «Να πληρωθούν οι συντάξεις και οι µισθοί. Να παταχθεί η φοροδιαφυγή. Οι ιερείς ν’ αναγκαστούν να πληρώνουν φόρο. Ανθρώπινες συντάξεις και σεβασµός στην τρίτη ηλικία». Το χειροκρότηµα του κοινού στα λόγια του ήταν το πιο δυνατό της παράστασης. Σαν να περίµενα κάποιον να φωνάξει για εκείνους. Το τέλος επιφυλάσσει γλέντια και χαρές. Αντρες ντυµένοι µε γυναικείες παραδοσιακές στολές και ένας τσολιάς σέρνουν τον χορό ενώ από την κόκκινη πόρτα προβάλλει η Ειρήνη (Μανώλης Θεοδωράκης) µε ξανθιά περούκα και φούξια φόρεµα να επιδίδεται διαδοχικά σε τάνγκο, τσιφτελέλι και φλαµένκο.
Αποστολή: Δάφνη Κοντοδήµα
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010 στα ΝΕΑ
Δυνατό χειροκρότηµα στα... οικονοµικά και πολιτικά σκάνδαλα επιφύλασσε η πρεµιέρα των 56ων Επιδαυρίων µε αριστοφανική κωµωδία από το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου και τη Θεατρική Διαδροµή
Υπό το βάρος της κρίσης και των πολιτικών σκανδάλων... άνοιξε η αυλαία του 56ου Φεστιβάλ Επιδαύρου, µε την κωµωδία «Ιππής» του Αριστοφάνη. Δεν ήταν µόνο ο αριθµός των θεατών (δεν ξεπερνούσαν τους 4.000 το βράδυ της Παρασκευής και τους 6.000 το Σάββατο)
αλλά το ίδιο το έργο που έφερε την οικονοµική κατάσταση της Ελλάδας στο αργολικό θέατρο. Εµµεσες αναφορές σε πολιτικούς και ο επίκαιρος όσο ποτέ αριστοφανικός λόγος προκάλεσαν το δυνατό χειροκρότηµα και το γέλιο του κοινού, καθώς φράσεις όπως «µπήκε πεινάλας στο Δηµόσιο και βγήκε µε κοιλιά τουλούµι» κάτι του θύµισαν από τη σύγχρονη ελληνική πραγµατικότητα.
Ενα έργο που γράφτηκε το 424 π.Χ. έδωσε την αφορµή εν έτει 2010 για συζητήσεις. «Μα είναι δυνατόν να είναι τόσο επίκαιρο αυτό το έργο; Σαν να γράφτηκε χθες» αναρωτιόταν µια κυρία µε την παρέα της, καθώς έφευγαν από το θέατρο. Αλλοι συζητούσαν για τον τάδε πολιτικό «που καταχράστηκε χρήµατα του Δηµοσίου και παραµένει ατιµώρητος» και για «τον λαό που τους εµπιστεύεται».
Βοήθησε και η σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη και η απόδοση του αριστοφανικού λόγου από τον Κ.Χ. Μύρη στα σχόλια, καθώς έκλειναν διαρκώς το µάτι στη σηµερινή – εν τέλει – πραγµατικότητα.
Από την παράσταση, διάρκειας µόνο µιάµισης ώρας, δεν έλειψαν τα λαϊκά και άλλα τραγούδια, στις πιο κωµικές σκηνές της βραδιάς. «Φεύγω και αφήνω πίσω µου αγρίµια» (της Χαρούλας Αλεξίου) τραγούδησε ο Δούλος. Σε άλλη σκηνή, ο Αλλαντοπώλης (Παύλος Χαϊκάλης) τραγούδησε στον Παφλαγόνα (Γιώργο Αρµένη): «Φτάνει να γυρίσεις στον πόνο µην πεθάνω» (του Μάκη Χριστοδουλόπουλου). Ακούστηκε και η πολυ-ειπωµένη το τελευταίο διάστηµα ατάκα: «Τυχαίο; Δεν νοµίζω». Το σκηνικό ήταν λιτό, µε ξύλινες πλάκες σε προοπτική και µια
βαθυκόκκινη πρόσοψη νεοκλασικού κτιρίου µε πόρτα και µπαλκόνι, καθώς και ρόδες αρµάτων σκορπισµένες στην ορχήστρα.
Στο σκοτάδι φάνηκε µια λάµψη και οι δύο Δούλοι (Σαµψών Φύτρος, Θύµιος Κούκιος) µε κουρελιασµένες στολές στρατιώτη βγήκαν από την πόρτα του σκηνικού και µίλησαν για τον αφέντη τους, τον Δήµο (λαό) και τον Παφλαγόνα «που ξεκοκάλισε κάτι δηµόσιες δαπάνες και τώρα το κάθαρµα έχει ξαπλώσει πάνω σε δερµάτινη πολυθρόνα, µεθυσµένος και, ροχαλίζοντας, ρεύεται!».
Ακούστηκε η φωνή του Αλλαντοπώλη που πλησίαζε, φέρνοντας µαζί του και την ελπίδα. Το θέατρο σείστηκε από το χειροκρότηµα µε την είσοδο του Παύλου Χαϊκάλη. Κωµική ήταν και η ενδυµασία του: από τη ζώνη του κρεµόταν κάθε λογής µαχαίρι, από τον λαιµό του... µια σειρά λουκάνικα. «Δεν µου αξίζουν τέτοια µεγαλεία» λέει, καθώς παίζει τα λουκάνικα σαν κοµπολόι.
Δεύτερο κύµα χειροκροτηµάτων έφερε η είσοδος του Γιώργου Αρµένη ως Παφλαγόνα (που δεν ήταν άλλος από τον πολιτικό και στρατηγό Κλέωνα) µε παράσηµα στο κόκκινο σακάκι του. Δεν είναι µόνον οι κωµικές ατάκες του Αριστοφάνη αλλά και το παίξιµο των δύο ηθοποιών που έκαναν το κοινό να γελάσει δυνατά.
Τα πρώτα ειρωνικά γέλια του κοινού φέρνουν τα λόγια του Χορού προς τον Παφλαγόνα: «Δίκιο έχουν και βαράνε, αφού κλέβεις το Δηµόσιο κι ύστερα κάνεις τη σιγανοπαπαδιά και παρίστανες και τον όσιο». «Χα! Και οι πολιτικοί µας το κάνουν αυτό» ψιθύρισε µια παρέα νεαρών στην πίσω σειρά. Ακολούθησαν αναφορές σε σκάνδαλα και ειρωνικά γέλια των θεατών. «Βάλε µε στην οικονοµία και στους αµυντικούς µηχανισµούς να σου κάνω 10 σπίτια σε έναν χρόνο», έλεγε ο Παφλαγόνας διά στόµατος Παύλου Χαϊκάλη. Και συνέχισε µιµούµενος τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στη φράση «Εκλεβα και δεν µε έπαιρνε πρέφα κανείς».
Με σούµο και καράτε προσπάθησαν να λύσουν τις διαφορές τους οι δυο τους, ανεπιτυχώς.
Την παράσταση που παρουσίασε η Θεατρική Διαδροµή και το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου παρακολούθησαν – µεταξύ των άλλων – οι Γιάννης Βούρος, Μαριλένα Κοπά, Νικήτας Τσακίρογλου, Χρυσούλα Διαβάτη, Κατερίνα Θάνου, Χρήστος Λούλης µαζί µε την Εµιλυ Κολιανδρή, Βλαδίµηρος Κυριακίδης.
ΙΝFΟ
«Ιππής» σε περιοδεία: απόψε και αύριο στο Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης, Θέατρο Βράχων (8/7), Θέατρο Ρεµατιάς, Ρεµατιά Χαλανδρίου (9-10/7), Θέατρο Αλσους Ηλιούπολης (12/7), Βεάκειο (14/7).
Η τρόικα, οι συντάξεις και το τάνγκο
«Χρόνια τώρα, ακόµα και αυτήν την ώρα, δεν έπαιρνα χαµπάρι κι έσκαβες το λάκκο µου», λέει ο Δήµος στον Παφλαγόνα και το κοινό ψιθυρίζει κάτι. Οι προφητείες που φέρνουν οι δύο διεκδικητές του Δήµου δεν µιλούν µόνον «για τας Αθήνας, περί της Πύλου». Αλλά και για «Ενωµένη Ευρώπη, ΔΝΤ, Τρισέ, Μέρκελ, τρόικα και της π.... το κάγκελο που έχει να γίνει από εδώ και πέρα». Με τη νίκη του, ο Αλλαντοπώλης ξεπροβάλλει µε χρυσό στεφάνι στο µπαλκόνι και βγάζει λόγο στον λαό: «Να πληρωθούν οι συντάξεις και οι µισθοί. Να παταχθεί η φοροδιαφυγή. Οι ιερείς ν’ αναγκαστούν να πληρώνουν φόρο. Ανθρώπινες συντάξεις και σεβασµός στην τρίτη ηλικία». Το χειροκρότηµα του κοινού στα λόγια του ήταν το πιο δυνατό της παράστασης. Σαν να περίµενα κάποιον να φωνάξει για εκείνους. Το τέλος επιφυλάσσει γλέντια και χαρές. Αντρες ντυµένοι µε γυναικείες παραδοσιακές στολές και ένας τσολιάς σέρνουν τον χορό ενώ από την κόκκινη πόρτα προβάλλει η Ειρήνη (Μανώλης Θεοδωράκης) µε ξανθιά περούκα και φούξια φόρεµα να επιδίδεται διαδοχικά σε τάνγκο, τσιφτελέλι και φλαµένκο.
Δευτέρα 5 Ιουλίου 2010
ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ
Σοφοκλέους: ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ
ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ Σπύρου Α. Ευαγγελάτου
Συνιδρύτρια Λήδα Τασοπούλου
Το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου και η CULTURE FACTORY παρουσιάζουν το καλοκαίρι του 2010 την τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος», σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου, μετάφραση του Κ.Χ.Μύρη και Σκηνικά-κοστούμια Γιώργου Πάτσα.
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, πλαισιωμένοι από 14 καταξιωμένους ηθοποιούς, θα ενσαρκώσουν το συνταρακτικότερο –ίσως- θεατρικό κείμενο της αρχαιότητας. Ο άνθρωπος στέκεται αντιμέτωπος με τη Μοίρα, αναμετριέται και συντρίβεται. Ο Οιδίπους, ο τραγικός εστεμμένος της Θήβας, τολμάει να συγκρουστεί με τη μοίρα, η οποία, θα έλεγε κανείς, ότι τον διάλεξε επίτηδες για να παίξει μαζί του τα αποτρόπαια παιχνίδια της. Ο ήρωας στο τέλος είναι αναπόφευκτο να πέσει και να συντριβεί. Ωστόσο και στην πτώση του ακόμα βγαίνει νικητής και αποβαίνει το αιώνιο σύμβολο του αγωνιζόμενου ανθρώπου, που προχωράει απτόητος στο τραχύ μονοπάτι της γνώσης, το γεμάτο αινίγματα, παγίδες και ήττες.
Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στην Επίδαυρο στις 9 Ιουλίου, στα «Επιδαύρια» 2010 του Φεστιβάλ Αθηνών και θα παρουσιαστεί σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ της Ελλάδας.
Σοφοκλέους: ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης – Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
(Οιδίπους) (Ιοκάστη)
ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΓΙΑ ΟΜΑΔΕΣ ΘΕΑΤΩΝ 17€
ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ: ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ 9,10/07, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 12,13/07, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 14/07, ΣΕΡΡΕΣ 15/07, ΦΙΛΙΠΠΟΙ 16,17/07, ΠΑΤΡΑ 19/07, ΗΛΙΔΑ 20/07, ΓΙΑΝΝΕΝΑ 23/07, ΔΕΛΦΟΙ 24/07, ΜΥΤΙΛΗΝΗ 10/08, ΜΟΥΔΑΝΙΑ 13/08, ΒΟΛΟΣ 18/08, ΒΕΡΟΙΑ 19/08, ΑΜΦΙΠΟΛΗ 20/08, ΣΙΒΗΡΗ 21/08, ΗΡΑΚΛΕΙΟ 23,24/08, ΡΕΘΥΜΝΟ 25/08, ΧΑΝΙΑ 26,27/08
ΑΤΤΙΚΗ: ΒΕΑΚΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑΣ 26/07, ΠΑΠΑΓΟΥ 03/09, ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ 13/09, ΧΑΛΑΝΔΡΙ 14/09, ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ 17/09.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ - ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ
Παναγιώτης Πάντος : 6977218788
τηλ: 210 3614091 fax: 210 3608134
e-mail: ppantos@otenet.gr
ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ Σπύρου Α. Ευαγγελάτου
Συνιδρύτρια Λήδα Τασοπούλου
Το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου και η CULTURE FACTORY παρουσιάζουν το καλοκαίρι του 2010 την τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος», σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου, μετάφραση του Κ.Χ.Μύρη και Σκηνικά-κοστούμια Γιώργου Πάτσα.
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, πλαισιωμένοι από 14 καταξιωμένους ηθοποιούς, θα ενσαρκώσουν το συνταρακτικότερο –ίσως- θεατρικό κείμενο της αρχαιότητας. Ο άνθρωπος στέκεται αντιμέτωπος με τη Μοίρα, αναμετριέται και συντρίβεται. Ο Οιδίπους, ο τραγικός εστεμμένος της Θήβας, τολμάει να συγκρουστεί με τη μοίρα, η οποία, θα έλεγε κανείς, ότι τον διάλεξε επίτηδες για να παίξει μαζί του τα αποτρόπαια παιχνίδια της. Ο ήρωας στο τέλος είναι αναπόφευκτο να πέσει και να συντριβεί. Ωστόσο και στην πτώση του ακόμα βγαίνει νικητής και αποβαίνει το αιώνιο σύμβολο του αγωνιζόμενου ανθρώπου, που προχωράει απτόητος στο τραχύ μονοπάτι της γνώσης, το γεμάτο αινίγματα, παγίδες και ήττες.
Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στην Επίδαυρο στις 9 Ιουλίου, στα «Επιδαύρια» 2010 του Φεστιβάλ Αθηνών και θα παρουσιαστεί σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ της Ελλάδας.
Σοφοκλέους: ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ
Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης – Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
(Οιδίπους) (Ιοκάστη)
ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΓΙΑ ΟΜΑΔΕΣ ΘΕΑΤΩΝ 17€
ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ: ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ 9,10/07, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 12,13/07, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ 14/07, ΣΕΡΡΕΣ 15/07, ΦΙΛΙΠΠΟΙ 16,17/07, ΠΑΤΡΑ 19/07, ΗΛΙΔΑ 20/07, ΓΙΑΝΝΕΝΑ 23/07, ΔΕΛΦΟΙ 24/07, ΜΥΤΙΛΗΝΗ 10/08, ΜΟΥΔΑΝΙΑ 13/08, ΒΟΛΟΣ 18/08, ΒΕΡΟΙΑ 19/08, ΑΜΦΙΠΟΛΗ 20/08, ΣΙΒΗΡΗ 21/08, ΗΡΑΚΛΕΙΟ 23,24/08, ΡΕΘΥΜΝΟ 25/08, ΧΑΝΙΑ 26,27/08
ΑΤΤΙΚΗ: ΒΕΑΚΕΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑΣ 26/07, ΠΑΠΑΓΟΥ 03/09, ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ 13/09, ΧΑΛΑΝΔΡΙ 14/09, ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ 17/09.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ - ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ
Παναγιώτης Πάντος : 6977218788
τηλ: 210 3614091 fax: 210 3608134
e-mail: ppantos@otenet.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)