«ΙΠΠΗΣ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

«ΙΠΠΗΣ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

Σε μια εποχή τέτοιας οικονομικής και πολιτικής κρίσης, ένα από τα όχι και τόσο δημοφιλή έργα του Αριστοφάνη, οι «Ιππής», φαίνεται ξαφνικά σημερινό κι επίκαιρο.
Η διαπίστωση ήλθε παρακολουθώντας την παράσταση του αριστοφανικού έργου (παραγωγή «Θεατρικής Διαδρομής» και ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου) την Παρασκευή, με την οποία άνοιξαν τα φετινά Επιδαύρια. Γεμάτοι αλληγορίες και σαφείς υπαινιγμούς για πρόσωπα της πολιτικής ζωής οι «Ιππής» έφεραν στο αργολικό θέατρο το ΔΝΤ, τον Ολι Ρεν, τον Τρισέ, τη Μέρκελ, την τρόικα και τις. . . έξωθεν βοήθειες, καταφέρνοντας μέσα από τη σάτιρα να κάνουν τους περίπου 4. 000 θεατές να γελάσουν και να διακόψουν πολλές φορές τη ροή με τα χειροκροτήματά τους.
Αξιοπρεπής και με ήθος φτιαγμένη η παράσταση, ήταν σκηνοθετημένη με μέτρο από τον Βασίλη Νικολαΐδη (υπεύθυνο και για τη δραματουργική επεξεργασία της μετάφρασης του Κ. Χ. Μύρη). Υπήρχε το αστείο, το χιούμορ, αλλά δεν ξεπερνούσε το όριο. Καμία υπερβολή στον λόγο, στην κίνηση, στο μέλος. Ούτε χυδαιότητες και φτήνιες. Δεν έλειπε κάτι, αλλά δεν ξεχείλωνε και από πουθενά.
Αυτό οφειλόταν και στους πρωταγωνιστές της, οι οποίοι δεν φάνηκε να επιθυμούν το εύκολο. Βετεράνος της Επιδαύρου και του Αριστοφάνη ο Γιώργος Αρμένης, ηθοποιός με ειδικό βάρος και ποιότητα, συναντήθηκε επί σκηνής με έναν νεότερο, εξίσου καλό ηθοποιό, τον Παύλο Χαϊκάλη, στην πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο του Πολυκλείτου.
Η συνύπαρξη των δυο τους εξέλυε δύναμη την οποία εισέπραττε το κοινό. Παρά τις διαφορετικές διαδρομές, την εμπειρία του ενός στο αλώνι της Επιδαύρου και την «πρωτιά» του άλλου ο σκηνικός διάλογος μεταξύ τους -η «χημεία»- ήταν καρποφόρος.
Ο Παύλος Χαϊκάλης ήταν σπουδαίος στον ρόλο του Αλλαντοπώλη (Αγοράκριτου), καταθέτοντας μια δουλειά λεπτών αποχρώσεων.
Ιδιαίτερα όταν είπε με τη φωνή του. . . επίτιμου «αυτός ο μπόμπιρας, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, θα γίνει χειρότερος από μένα», όλο το θέατρο ξέσπασε σε γέλια. Ο Παφλαγόνας (Κλέων) του Γιώργου Αρμένη στάθηκε στο ύψος του («όσο υπάρχει η Βουλή κι όσο οι μάζες κοιμούνται δεν σας φοβάμαι, ρε»). Απολαυστικές οι σκηνές μεταξύ τους, όπου οι δύο αντίπαλοι, σαν παλαιστές του σούμο, ξεκινούν την αναμέτρηση ανάμεσά τους έως τελικής πτώσεως.
Ανταλλάσσουν ύβρεις και ανταγωνίζονται σε φαυλότητα, καταλήγοντας μπροστά στον γερο-Δήμο (Γιάννης Κοτσαρίνης), για να αναπτύξουν τα «πολιτικά» τους σχέδια και το πρόγραμμά τους.


Δημαγωγός
Ο αγράμματος Αλλαντοπώλης αναδεικνύεται έξοχος δημαγωγός και ξεπερνά σε κολακείες τον Παφλαγόνα-Κλέωνα.
Στίχοι τραγουδιών («φεύγω κι αφήνω πίσω μου αγρίμια τον Παφλαγόνα στα συντρίμμια» ή «δεν είμαι εγώ ο Παφλαγόνας που αγαπούσες μια φορά»), ατάκες όπως «δεν θέλω. . . φτου», αλλά και «βάλε με στην οικονομία και τους αμυντικούς εξοπλισμούς να σου κάνω δέκα σπίτια σε έναν χρόνο», ή για «κοινωνικά συμβόλαια» και «επανίδρυση του κράτους» ακούστηκαν, ενώ ο Αλλαντοπώλης στον λόγο του μόλις ανέλαβε την εξουσία μίλησε για «ανθρώπινες συντάξεις και σεβασμό στην τρίτη ηλικία», να «πληρωθούν οι μισθοί στο ακέραιο, γιατί θα δαγκωνόμαστε από την πείνα» και να «αναγκαστούν οι ιερείς να επιστρέψουν την εκκλησιαστική περιουσία».
Στο φινάλε ο Δήμος εμφανίστηκε ως τσολιάς (σκηνικά-κοστούμια Γιάννης Μετζικώφ, στη δουλειά του πολλά οφείλει η παράσταση), ενώ η Ειρήνη (Μανώλης Θεοδωράκης) μέσα σε ροζ-φούξια εξώπλατη τουαλέτα με φουρό και ξανθιά περούκα χόρεψε από Βίσση και μάμπο έως Μισιρλού.
Ο χορός των Ιππέων κινήθηκε με χαρακτηριστικές κινήσεις (χορογραφία Χρήστος Παπαδόπουλος) πάνω στη μουσική της Αντιγόνης Τσολάκη. Και οι δύο νέοι δημιουργοί, στην πρώτη τους εμφάνιση στο αργολικό θέατρο, αντιμετώπισαν με σεβασμό, αλλά δειλά και εν τέλει όχι γόνιμα για την παράσταση, την αριστοφανική κωμωδία.
Ψιλόβροχο
Το σαββατιάτικο ψιλόβροχο δεν εμπόδισε τους περίπου 7. 000 θεατές να φτάσουν μέχρι την Επίδαυρο. Η βροχή ξεκίνησε στις 7 το απόγευμα και σταμάτησε στις 8. 30 μ. μ. , αλλά χάρη στις άμεσες κι οργανωμένες ενέργειες των υπευθύνων του φεστιβάλ, η παράσταση ξεκίνησε στην ώρα της και ολοκληρώθηκε κανονικά.
Αντιγόνη Καράλη
akarali@pegasus. gr